Οι γιατροί, όπως όλοι οι εργαζόμενοι έχουν αυτονόητο δικαίωμα να διαμαρτύρονται. Αυτό δεν πρέπει να λέγεται αφηρημένα, ούτε να βασίζεται σε συναισθηματικούς ή άλλους λόγους. Πρέπει να λέγεται και να στηρίζεται θεσμικά και ουσιαστικά.
Οι άνθρωποι που κρατούν όρθιο το ΕΣΥ βρίσκονται καθημερινά μέσα στις ελλείψεις, στις υπερωρίες, στα κενά οργανικών θέσεων, στην πίεση ασθενών και των επειγόντων. Αν διαπιστώνουν ότι οι συνθήκες χειροτερεύουν ή ότι οι ανάγκες των ασθενών δεν καλύπτονται επαρκώς, δεν είναι απλώς δικαίωμά τους να μιλήσουν, είναι ευθύνη και υποχρέωσή τους. Η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνενοχή.
Και εδώ μπαίνει το θέμα της διαχείρισης. Όταν μια επίσκεψη οργανώνεται με καθαρά επικοινωνιακούς όρους, όταν ζητείται από γιατρούς να σταθούν ως «φόντο» για δηλώσεις, ενώ οι ίδιοι βιώνουν πίεση και αγανάκτηση, τότε η ένταση είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Οι επιστήμονες υγείας δεν είναι κομπάρσοι σε πολιτικό σκηνικό. Είναι λειτουργοί με άποψη, εμπειρία και ευθύνη απέναντι στους ασθενείς.
Αντί λοιπόν να ζητείται σιωπηλή παρουσία, θα έπρεπε να επιδιώκεται ουσιαστικός διάλογος και μέριμνα ακόμη κι αν οι συνθήκες είναι δύσκολες ή ενοχλητικές. Η διαμαρτυρία δεν είναι προσβολή του θεσμού. Είναι καμπανάκι για τον θεσμό.
Το ζήτημα δεν είναι αν θα υπάρχουν αντιδράσεις. Το ζήτημα είναι αν η εξουσία επιλέγει να τις ακούσει ή να τις καταστείλει, επιδεικνύοντας την αλαζονεία της και τη δύναμή της, με λάφυρα. Εκεί κρίνεται η ποιότητα της δημοκρατίας και η σοβαρότητα της πολιτικής στάσης.